Titus Brandsma Gedachteniskerk, Nijmegen

De Titus Brandsma Gedachteniskerk in Nijmegen begon haar leven als de R.K. St. Josephkerk, een openbare hulpkerk van de jezuïeten, en dus geen echte parochiekerk. Het is een driebeukige kruisbasiliek op bijna vierkant grondplan met een achtzijdige kruisingstoren. De monumentale ingang bevindt zich aan de noordzijde, en heeft als officieel adres Keizer Karelplein 19. Dit is de plek waar we vandaag onze rondwandeling beginnen.

Een geruststellend feitje voor wie van veilig wandelen houdt: deze wandeling blijft volledig binnen het terrein van de kerk. Geen verkeerslichten of zebrapaden om ons af te leiden. Nadat we de vele kunstwerken die aan Titus Brandsma zijn gewijd aan de voorzijde hebben bewonderd en de religieuze voorstellingen op de gevel hebben bekeken, gaan we klokwijs rond de kerk. Het bijna vierkante grondplan maakt de route lekker overzichtelijk, maar wat u onderweg tegenkomt is allesbehalve saai. De fraaie halfronde absiden en de gevels, rijk versierd met pilasters, rondboognissen, boogfriezen en tandlijsten, zorgen ervoor dat u uw nekspieren goed aan het werk kunt zetten.

Aan de achterzijde wachten nog meer kunstwerken om ontdekt te worden, dus houd uw camera gereed! Het ene kunstwerk is nog fraaier dan het andere, en u zult zich afvragen waarom niet elke kerk zo’n achtertuin heeft. Op driekwart van de route passeren we de zij-ingang van de kerk, die vrijwel alle dagen geopend is. Even verderop gaan we door een hek en komen we weer uit aan de voorkant van het gebouw, als ware pelgrims die een rondje om de kerk hebben gemaakt zonder de wereld daarbuiten echt te hoeven betreden.

Aan beide zijden van de hoofdingang vinden we uitnodigende stoeltjes, perfect om even te zitten en onze wandeling te overdenken. Misschien vraagt u zich nu af wie die knielende figuren op de trappen van de kerk zijn, die op sommige foto’s bij dit artikel te zien zijn. Onze informant – een vriendelijke kerkwacht – liet onze scouts weten dat dit waarschijnlijk jezuïeten zijn. Hij voegde eraan toe dat er vaker jongemannen te vinden zijn die op de trappen zitten te bidden, maar opmerkelijk genoeg betreden ze nooit de kerk zelf. Het waarom daarvan blijft een mysterie, maar is dat niet precies de charme van het katholieke leven? Soms moet je de antwoorden niet willen weten.